ამ ჩემი Genius ფიქრების გმირს სახელი არ აქვს, თუმცა უკვე გექნებათ ჩამოყალიბებეული რაღაც აზრი მასზე. თუ ჯერ არ შეგიმჩნევიათ თქვენს გვერდით, ახლა ამინც გაახილეთ თვალებიდა დაინახეთ. უპრეტენზიოა, მხოლოდ სიცოცხლეს ებღაუჭება, სიცოცხლეს, რომელიც ყველას ერთნაირად გვინდა, მეც რაც არ უნდა ვიძახო: ვერ ვიტან ჩემ ცხოვრებას მეთქი, რაც არ უნდა ვიწუწუნო, რაც არ უნდა ვაცდინო პროცედურები მაინც მწადია სიცოცხლე, როგორი საშინელიც არ უნდა იყოს ის, მაგრამ არც იმისი მჯერა ოდესმე თუ მოეღება ბოლო ნიჰილიზმს- ჩემთვის... ალბთ ბედნიერიც ვიქნები ეს თუ მოხდება...
ბედნიერი? ვიცი კია ბედნიერება რა არის? ალბათ არა, იმიტომ რომ აქამდე განცდილ ვერცერთ გრძნობას ვერ ვარქმევ ამ სახელს.
დავფიქრდე...
-ნუთუ ბედნიერი ვიყავი, ბიჭმა პირველად რომ მითხრა მიყვარხარო?!
მიუხედავად იმისა რომ ყველა მეუბნეოდა ბედნიერებისგან თვალები გიბრწყინავსო (ნეტა თუ იციან რასნიშნავს ბედნიერებისგან თვალების გაბრწყინება? მე მგონი არა, იმიტომრომ თვალები არ ბრწყინავს!)ბედნიერი არ ვიყავი. ეს იყო შედეგი იმ მიზნისა ბავშვობაში რაც მქონდა,განცდა მდგომარეობისა, რომელიც ყველა ბავშვის მსგავსად მეც მაინტერესებდა.
-ბედნიერი ვიყავი თუ არა აქ რომ პირველად ჩამოვედი?
ზუსტად გეტყვი, იცი რა გრძნობა იყო? ჭუპრიდან ახლადგამომძვრალი პეპელასი, ეს არ იყო ბედნიერება. მე ვთვლი, სულაცა არაა პეპელა ბედნიერი, ან რატომ უნდა იყოს ორი-სამი დღის სიცოცხლის გამო?! არც მე არ დამრჩნია დიდი ხანი, მაგრამ არც უბედური ვარ... ხო ვიძახი არა ინდიფერენტული ვარ...! არაფერი რომ არ მოქმედებს ჩემზე.
ნება თქვენია, დამაბრალეთ ეგოისტობა, იდეალისტობა, თუნდაც შერეკილი ვიყო, მხოლოდ ნუ იტყვით რომ ვაჭარბებ, მართლა არა ვარ ტრანსცენდენტური, ეს მე ვარ სულ რომ ვუბღვერი გარემოს და მცირე დეტალებს რომ ვაქცევ მაინცდამაინც ყურადღებას.
რამოდენიმე დღე უშედეგოდ ვცდილობდი სტატიის შეთხზვას ისეთ საკითხზე, მთელი ცხოვრება რომ მეგონა მასზე დაწერა არ გამიჭირდებოდა, იმის მიუხედავად რომ სამდღიანი გამოშტერებული სიარულისა და ტვინისჭყლეტის შემდეგ სასურველს მივაღწიე, სრულიად გამოფიტული აღმოვჩნდი, რაღაც პრაგმატული შედეგი კი მოვაყოლე ამ გამოფიტვას -- პრემია! - რომელიც არვიცი რაში გამოვიყენო და ალბთ Western Union -ით მშობლებისკენ გავამგზავრებ, რომლებიც ხანდახან მგონია მეზიზღებიან კიდეც, იმიტომ რომ უკანასკნელი დოლარები იმაში დახარჯეს - ჩემს აქ გადმოსაბარგებლად და დამაკისრეს ვალდებულება,სულ ვატარო სინდისის ქენჯნა მათი გაწეული სამსახურისთვის გადაუხდელობის გამო. იციან რომ სინდისის ქენჯნას აუცილებლად ვიგრძნობ.
ყველაფრის მიუხედავად მშობლებმა ყველაფერი "შენ უნდა!"-სგან გამანთავისუფლეს და "მე მინდა" დამიტოვეს.
ფილოსოსფოსი მამაჩემი: - მოთხოვნა "უნდა!" ადამიანს ართმევს თავისუფლებას, ის კლავს ნამდვილ სიცოცხლეს...
მამაჩემი არშემდგარი ფილოსოსფოსი, ლიტერატურის მასწავლებელი, ხშირად მელაპარაკებოდა ნიცშეს, დილაითის ენით, რომ მსოფლიო ნება მართავს სამყაროში ყველაფერს და არა გონება, ამიტომ ადამიანი თავისუფალია მაშინ, როდესაც ის მოქმედებს და ცხოვრობს ნების კარნახით და არა გონების ამკრძალავი პრინციპებით, თუმცა მაინც არ გაწყენდა დაფიქრება რასაც ჩადიხარ იმაზე.
იმის მიუხედავად რომ არ ვიცი - "შვილო"-ს წესიერი განმარტება, ვგრძნობდი ორივეს მთელი არსებით რომ უყვარდათ უფროსი და ნაბოლარა - ანუ ორივე მე- შვილი. არაფერს მიკრძალავდნენ, თუ მინდოდა არ ვჭამდი, არ დავიძინებდი, არ წავიდოდი სკოლაში. მთავარი იყო მეკითხა - იკითხე, თუ გინდა რამე გამოხვიდეო.
ამ წიგნებმა მომაპოვებინა უდიდესი სიმდიდრე.
ამ წიგნის ჭიობამ დამაკარგვინა, არა კი არ დამაკარგვინა არც შემაძენინა რეალური მეგობრები,მაგრამ მყავდა არარეალურები-უამრავი: პეპი, ალისა, ტომი, დევი, ზიგი.. მერე მატილდა, იზა, რაფაელი, ვერონიკა... მხატვრლ ლიტერატურას თანდათან შეენაცვლა სამეცნიერო. გოეთეზე, კონფუციზე, არისტოტელეზე გადავედი. ახლა კმაყოფილივარ იმით, რომ მსოფლიო ლიტერატურის ნახევარი მაინც ჩემი ტვინის ფსკერზეა დალექილი.
ამ ჩემი "მეგობრებისგან" განსხვავებით მე არ მაქვს არანაირი მიზანი ცხოვრებაში, საითაც მივყავარ დინებას ვკმაყოფილდები იმით და ალბათ მხოლოდ მორევის დანახვაზე თუ ავაფართხალებ ხელ-ფეხს და ნაპირზე ამოზრდილ ხავსს მოვეჭიდები ჩემი უბადრუკი სიცოცხლის გადასარჩენად - ადამიანი ვარ მაინც და ზებუნებრივად დევს ჩემში გასაჭირის დროს ეგზისტენციის შეცნობა, ალბათ ვიფართხალებ იქამდე სანამ არ მივაღწევს მიზანს, მაგრამ ნაპირზე ამოსული იმასაც ვიფიქრებ ჯობდა თან ჩავეყოლებინე მეთქი. აქ თვითონ მოძრაობაა ღირებული და არა საბოლოო მიზანი, ადამინი ბედნიერებას ეზიარება მოძრაობის დროს და არა საბოლოო მიზნით, რადგან სიცოცხლე ვერ ეგუება გაჩერებას და საზღვარს.
რას ვფიქრობ იცი?! დღეს ავტობუსს მიშტერებული ჭადრის ხეს რომ დავეტაკე, ამან ტვინი ხო არ ამიმღვრია, იმიტომ რომ ცოტა განსხვავებული ფიქრი გამომივიდა დღეს, დამწყებისთვის შეუფერებელი, ან იქნებ წვიმამაც იმოქმედა? - ვფიქრობ, ვფიქრობ და ტუჩების პრუწვას ცალი თვალის უხერხულ დახუჭვასაც ვაყოლებ.
სავარძელი ფანჯრისკენ მაქვს შემოტრიალებული, ფეხები რადიატორზე მიწყვია დადაუნდობლად ვუყურებ ფანჯრის რაფაზე, ბროლის ვაზაში ჩაყრილ თხილს.
No comments:
Post a Comment